K I N D T
2014 tot heden

Meer weten mail of bel!

Animaties van kindertekeningen



















vlakte van muirthemne ->> mister postman ->> materie ->>

kerk heveskes
noordelijke kunsthof
bierumer school
bierumer school
bierumer school
bierumer school

tekst vlakte van muirthemne -->
materie mister postman ->> vlakte van muirthemne ->>


open stal/olderberkoop
open stal/olderberkoop
open stal/olderberkoop

tekst materie -->
mister postman vlakte van muirthemne ->> materie >>

aardenburg
aardenburg
aardenburg
aardenburg
aardenburg
aardenburg
eemshaven
cadzand
lek

tekst mister postman en velden van tijd en ruimte -->
vlakte van muirthemne materie postman

tekst vlakte van Muirthemne


Op een doorleefde aardse ondergrond zijn de hemden weggeschilderd. Ze zijn op het fond vastgeplakt en overgeschilderd met een waas van grijzige tinten. Afgedragen en achtergebleven. De afgedragen hemden zijn stuk voor stuk verschillend, zoals ook de personen die ze ooit gedragen hebben, verschillend waren. Zij weerspiegelen de sporen van karakters. Vastgelegd verleden, lijkt het, de kijker verwijzend en verwarrend misschien... Wasser aan de voorde, een eindeloos proces, verbeelde gedachten, nodigend tot overpeinzingen
Muirthemne, het deel van Lought dat grenst aan zee, tussen Boyne en Dundalk (Ierland) Cuchulainn van Muirthemne is de naam van de held uit de wereld beroemde Ulstercyclus: een verameling keltische sagen die omstreeks de vierde eeuw na Christus ontstaan zijn en die waarschijnlijk omstreeks de achtste eeuw na Christus een permanente literaire vorm kregen
Cuchulainn: ‘ Ik wacht niet zei hij, ’wat je ook zegt en zelfs terwille van alle schatten van de wereld doe ik geen afstand van mijn grote naam en moed. Sinds de dag dat ik voor het eerst de wapens opnam heb ik geen gevecht of strijd ontweken en dat zal ik nu ook niet doen want een grote naam overleeft het leven. Hij vervolgde zijn tocht en Cathbad vergezelde hem. Zij kwamen bij een voorde en zagen een jong meisje, mager, blank van huid met geel haar dat waste en waste en hemden uitwrong, die rood bevlekt waren en ze huilde en klaagde voortdurend. ′Cuchulainn,’ zie je wat dat jonge meisje doet? zei Cathbad’ Het zijn jouw hemden die ze wast en ze huilt omdat ze weet dat je de dood tegemoet treedt tegen Meaves enorme leger. Wees gewaarschuwd en ga terug.‘ Beste Cathbad,’zei Cuchulainn, je hebt me nu ver genoeg gebracht, ik zal niet terug keren voor ik mij gewroken heb op de mannen van Erin die gekomen zijn om mijn land te verwoesten. En wat betekent het voor mij dat dat dat meisje hemden wast. Het zal niet lang duren dat er door mijn zwaard en speer wapens en wapenrusting doorweekt in plassen bloed liggen. Ik verheug me en ga graag hoewel ik weet dat ik in de strijd zal vallen. Hou me niet tegen want of ik ga of blijf, de dood zal mij toch vinden.
terug

tekst mister postman


Een containerunit omgebouwd tot postkantoor. Metdeze transformatie-installaties wil Manja Kindt de kloof tussen kunst en leven overbruggen. Anders dan bij de commodity artists als Haim Steinbach, Ashley Bickerton en Guillaume Bijl, onderzoekt zij met haar wall contemplation units de (schijn)realiteit van de alledaagse werkelijkheid, de positie die het artefact als verhandelbaar object inneemt en vooral de ecologische betrokkenheid van het landschap. Binnen haar adagium: Ervaring van het geleefde landschap is tevens de ervaring van de geleefde tijd vormt de natuur letterlijk de constante voedingsbodem voor haar bijzonder eigenzinnig werk. In deze context heeft zij begin mei het concept Velden van tijd en ruimte opgestart en Aardenburg daadwerkelijk als een transferium vorm gegeven. Binnen een vooraf gestelde tijdsduur en afgebakend gebied heeft zij observatieposten in de vorm van kleine tenten als een museale site gecreëerd. I nteractief werden de bezoekers gevraagd om het landschap op een poëtische manier te benaderen, gericht op het zien, horen, ruiken en voelen, om zo de eigenheid van het Zeeuwse landschap te evoceren. De neerslag hiervan werd in foto's, video, teksten, schetsen, geluidsopnames, animaties, kaarten, objecten, curiosa... geregistreerd, geordend, gearchiveerd, verwerkt en getransformeerd tot kunst, voorzien van de nodige stempels, zegels en vignetten van authenticiteit. Net zoals in een echt postkantoor. Met deze aan de commercie ontleende vormen van presentatie stelt zij de vervreemding en de oppervlakkigheid aan de orde die inherent zijn aan de moderne consumptiemaatschappij.
terug

tekst materie


Een goed kunstwerk kan geen kwaad overkomen, het is steeds hetzelfde, onverstoorbaar zichzelf blijf het altijd even open en toegankelijk voor iedereen. Het maakt niet uit wat je ervan denkt of zegt, het communiceert niet maar blijft uitstralen, zonder zelf iets te verliezen. Altijd zich manifesterend in een nooit in herhaling vallend hier en nu, een continu veranderende waarneming elk met eigen coloriet, meanderend door de tijd. Een kleine nooit opdrogende bron, glans van het goede. Kijkend naar het veelkleurig werk van Manja Kindt, in zichzelf genoeg en zonder vaste vorm, naar een tijdloos, cyclisch onbekommerd proces van vergaan en groei, kan ik mij voor stellen dat je niet naar het beeld op zich blijft kijken maar naar waar het als het ware wegwenkt, nadenken over een beeld is toch ook een er-van-daan-denken, en dat het niet eens zo belangrijk is wat je ziet maar hoe je ziet. Het is als een soort lezen met de ogen, aftasten, wegkijken, telkens ernaar terug keren, je en 'open ogenblik' gunnen, helemaal bij jezelf zijn, als een gelukt moment dat zich niet laat verdagen. Te beseffen ook dat niet alle vragen hoeven uit te lopen op een antwoord en dat het beeld lang niet altijd de mantel is van het woord en niet alleen een dier maar ook de mens is in staat buitentalig te denken. Wat wij zien is een vrij gehouden deel van dagelijks genoten eten en drinken, gearchiveerd op datum, een alledaagse visuele kroniek in kleine glazen behuizing en apart hiervan op papier, nuchter in schoolschrift genoteerd, de inhoud. Daarbij een fotografisch verslag van de biologische verwikkelingen hiervan, dicht op de huid, van de in voortdurende transformatie bevindende materie. Traag gaat het allemaal, met regelmatige structuren en glinsteringen, een toverachtige onnoemelijke rijkdom aan tinten en tonen in beweging en rust tegelijk.
Jan Pieter van den Bos
terug